Tybetańska Księga Śmierci

Buddyzm Tybetański (9) – Tybetańska Księga Zmarłych

Nie wiadomo, kiedy dokładnie powstała Bardo Thodol, znana na Zachodzie jako Tybetańska Księga Zmarłych, i początkowo traktowana jako dzieło analogiczne do Egipskiej Księgi Zmarłych, co okazało się oczywistym nieporozumieniem. Została odnaleziona w XIV wieku, i od tamtej pory jest powszechnie stosowana przy okazji przeprowadzania zmarłych przez bardo, stan pośredni między śmiercią w jednej inkarnacji a narodzinami w kolejnej. Jest drobiazgowo opracowanym przewodnikiem po bardo, opisującym wszystkie jego fazy i wyjaśniającym osobie zmarłej, co w danym dniu po śmierci z nim się dzieje, co może zobaczyć, co oznaczają poszczególne wizje i jak sobie z nimi radzić. Księgę Zmarłych odczytuje się zmarłemu przez wiele dni po jego śmierci, Tybetańczycy wierzą bowiem, że stan pośredni trwa mniej więcej od siedmiu do czterdziestu dziewięciu dni. W przypadku poszczególnych osób, w zależności od ich karmy i medytacyjnego wytrenowania, stan bardo może trwać znacznie dłużej (lub krócej), ale 49 dni przyjmuje się za przeciętną długość jego trwania.

Bardo możemy określić jako stan, w którym znajduje się świadomość. Za życia doświadczamy trzech rodzajów bardo: stan jawy, stan snu i stan medytacji. Śmierć przynosi nam trzy kolejne: bardo chwili śmierci, z doświadczeniem jasnego światła (nie wszyscy je widzą), bardo doświadczania rzeczywistości, w którym zmarły przeżywa wizje bogów, buddów i innych form „duchowych”, w zależności od predyspozycji i przygotowania religijnego i trzecia faza: bardo ponownych narodzin, w którym doświadcza się karmicznie uwarunkowanych halucynacji z wizją kopulujących przyszłych rodziców włącznie. Potem następuje „zagnieżdżenie się w łonie matki”, zazwyczaj połączone z kompletną utratą świadomości i takimż zapomnieniem. Wszystko zaczyna się na nowo.

Doświadczenie wszystkich trzech faz warunkowane jest indywidualnymi predyspozycjami, wyobrażeniami i bagażem karmicznym. Niektórzy, jak nauczają lamowie, w momencie śmierci po prostu tracą świadomość i omija ich etap jasnego światła. „Budzą się” wtedy w samym środku „halucynacji” i wizji drugiej fazy. Są tym bardziej zagubieni, przerażeni i bardzo często nieświadomi tego, że umarli i tym bardziej potrzebują wsparcia w postaci „przewodnika po bardo”, jakim jest Tybetańska Księga Zmarłych.

Księga doczekała się wielu przekładów. Pierwszy podarował ją Zachodowi w roku 1967 amerykański antropolog Walter Evans-Wentz, a na język polski Bardo Thodol przełożył Ireneusz Kania w roku 1985. Bardo Thodol od lat nieodmiennie porusza wyobraźnię, gdyż opisywane przez nią zjawiska i doświadczenia umysłu odpowiadają nie tylko psychodelicznym doświadczeniom z użyciem środków halucynogennych, bardzo popularnych w czasach odkrywania Orientu (lata 60 i 70 ubiegłego stulecia), ale i wynikom badań psychologicznych. Według Junga, przekaz Księgi w pełni odpowiada archetypom zawartym zarówno w indywidualnej, jak i zbiorowej podświadomości.

Jeśli wybierasz się do Indii Szerokopojętych i potrzebujesz inspiracji, zajrzyj na stronę naszego biura podróży.
Skontaktuj się jeśli potrzebujesz pomocy w organizacji pobytu:
info@strefawypraw.com.pl | tel. 12 4441293

biuro podróży STREFA WYPRAW

Dodaj komentarz

Comments Protected by WP-SpamShield Spam Filter